نگهدارنده ارتودنسی
مراقبت از نگهدارنده ارتودنسی یا ریتینر
مرداد ۳۰, ۱۳۹۶
ارتودنسی دیمون
مهر ۱۶, ۱۳۹۶

ارتودنسی ثابت به دستگاهی گفته می شود که توسط متخصص مربوطه به دندانها متصل و ثابت می شود و نمی تواند توسط بیمار جا به جا شود. همکاری بیمار در طول درمان ارتودنسی ثابت تا حد زیادی محدود به استفاده درست از این سیستم است.

از زمان شروع تاریخ انسانی، انسان ها به این نکته پی بردند که بدون داشتن دندان های مناسب بقا کاری دشوار است. اگر نتوانید غذا را به خوبی بجوید، نمی توانید خوب غذا بخورید. بقایای یافت شده از مصریان باستان، رومی ها و اقوام اتروسکان نشان دهنده جوامعی را نشان می دهد که از انواع مختلف سیم و فلز برای صاف کردن و یا جا انداختن دندان ها استفاده می کرده اند. بسیاری از پیشرفت های دندانپزشکی و تلاش های اولیه در جهت مرتب کردن دندان ها در قرن هجدهم میلادی رخ داد اما در حقیقت در قرن نوزدهم میلادی بود که ارتودنسی به طور مستقل به عنوان شاخه ای از علم محسوب شد.

مخترعان زیادی یافته های جدیدی را به علم ارتودنسی تقدیم کرده اند. کسی که بیشترین اعتبار را در پیشگامی علم ارتودنسی کسب کرده است، دکتر ادوارد انگل نام دارد. دکتر انگل به حق ملقب به نام “پدر ارتودنسی مدرن” است. انگل روشی را برای طبقه بندی علمی ناهنجاری های دندان ابداع کرد.

فهرست مطالب :

تعریف ارتودنسی ثابت:

امروزه متخصصان ارتودنسی طیف وسیعی از دستگاه های مختلف را برای درمان ناهنجاری های دندان در میان تجهیزاتشان دارند. موفقیت در درمان ارتودنسی به انتخاب مناسب دستگاه مورد استفاده، زمان بندی درمان، نوع جابه جایی دندان یا تغییرات استخوانی، سن بیمار و بسیاری از فاکتورهای دیگر بستگی دارد. به طور کل چهار نوع دستگاه ارتودنسی برای درمان ناهنجاری های دندانی وجود دارد که هر کدام می توانند به تنهایی یا در ترکیب با بقیه برای درمان بیماران استفاده شود. معمول ترین نوع ارتودنسی، ارتودنسی ثابت است.

دستگاه ارتودنسی ثابت به این دلیل به این خوانده می شود که به دندان ها ثابت شده و بیمار قادر به جابه جایی آن نیست. درمان ارتودنسی ثابت شامل ثابت کردن الحاقاتی (براکت ها) به دندان و اعمال فشار توسط سیم های قوسی یا کمکی ها از طریق این الحاقات است. دستگاه ارتودنسی ثابت زمانی استفاده می شود که برای اصلاح ناهنجاری دندان ها نیاز به جابه جایی چندین دندان مانند چرخش و تکان دادن بدنه دندان است.

تاریخچه ارتودنسی ثابت:

در یک سوم اولیه قرن پیشین، علم ارتودنسی تحت تاثیر اختراعات و مطالعات ادوارد. اچ. انگِل بود. انگِل با مطالعات وسیعش چنان تاثیری بر متخصصین ارتودنسی داشت که کمتر کسی یافته های او را به چالش می کشید یا به دنبال راهی نو میرفت. گر چه نباید زحمات بسیار انگِل در اعتلای علم ارتودنسی به ویژه سیستم طبقه بندی ساده و واضح او و همچنین براکت های لبه دار را نادیده گرفت. هر دو این نو آوری ها به مدت صد سال مورد استفاده باقی ماندند و این دستاوردی معمول در علم به شمار نمی آید. اما پذیرش بی چون و چرای سیستم برنامه ریزی تشخیص و درمان محدود او از سوی متخصصان ارتودنسی بیش از کمک به علم ارتودنسی، مانع از پیشرفت سریعتر آن شد. نیمه دوم قرن گذشته به تلاش برای غلبه بر عقب ماندگی نیمه اول آن سپری شد.

تاثیرات انگِل تا زمانی ادامه داشت که یکی از دانشجویانش به نام چارلز. اچ. تویید شجاعت و واقع گرایی کافی برای به چالش کشیدن طرح های او را که بدون کشیدن دندان انجام می شدند یافت. دلیل مخالفت تویید نبوغ بی اندازه او نبود. او به سادگی و صادقانه متوجه شد که زمانی که صد در صد بیماران ارتودنسی ثابت به حالت اولیه باز می گردند، باید مشکلی در تشخیص یا برنامه درمانی وجود داشته باشد. تویید که از این مشکلات ارتودنسی ثابت به تنگ آمده بود، به دنبال راهی برای اصلاح نواقصی بود که در فلسفه کاری انگِل مشاهده می کرد. در متد کاری انگِل هیچ کدام از دندان ها برای ارتودنسی ثابت کشیده نمی شدند و همه بیماران با هر گونه فرم چهره و دندان بدون کشیده شدن دندان درمان می شدند.

اصلاح روش انگِل در ارتودنسی ثابت:

تویید که متوجه نقص های این نوع از درمان شده بود، شیوه جدیدی از ارتودنسی ثابت را با کشیدن دندان پایه گذاری کرد. متخصص ارتودنسی دیگری به نام بِگ در استرالیا تقریبا همزمان با تویید به موثر بودن کشیدن دندان در برخی موارد رسید. چند سال بعد مطالعات هولداوی منتشر شد که به تعیین کننده بودن بافت نرم در تشخیص شیوه ارتودنسی می پرداخت. و به این ترتیب طرح تویید که تنها بر نقش دندان های پیشین فک پایین متمرکز بود، کنار رفت. پس از مدتی افراد دیگری به اهمیت دندان های پیشین فک پایین، بافت لثه ها و دندان های پیشین فک بالا به صورت همزمان در ارتودنسی پی بردند.

در ابتدا، در زمان سیطره انگِل بر ارتودنسی بالاخص ارتودنسی ثابت تشخیص وضعیت بیمار اهمیت چندانی نداشت، زیرا درمان ارتودنسی بدون توجه به شرایط برای همه به یک شیوه انجام می شد. نتیجه این کار بازگشت ناهنجاری های دندان بیماران بود.

در اولین تلاش ها برای اصلاح ناهنجاری های دندانی از سیم های قوسی ساده ای استفاده می شد که به دندان های ناصاف متصل می شدند. پیر فوچارد از کشور فرانسه قوس expansion را که پدر دستگاه ارتودنسی ثابت مدرن محسوب می شود، را اختراع کرد. این شکل از ارتودنسی ثابت تنها توانایی کنترل تاج دندان را داشت و قادر به اصلاح دندان های چرخیده نبود. در سال ۱۸۸۷، ادوارد اچ انگِل سیم قوسی E را ایجاد کرد از سیمی لبی استفاده می کرد و با نوار های گیره داری متصل به دندان های پیشین، تکیه گاه لازم برای دیگر دندان ها را فراهم می کرد.

ارتودنسی ثابت پیر فوچارد

مزایای ارتودنسی ثابت:

  1. ارتودنسی ثابت می تواند انواع مختلف جا به جایی دندانی مانند گردش کامل دندان، چرخش، کج شدن، تو رفتگی، بیرون زدگی و جا به جایی ریشه را درمان کند.
  2. ارتودنسی ثابت تنوع زیادی دارد و می تواند بیشتر مشکلات دندان و آرواره را حل کند.
  3. چند جابه جایی دندان به طور همزمان با ارتودنسی ثابت ممکن می شود.
  4. توسط اینو نوع ارتودنسی می توان جا به جایی دقیق تری را انجام داد و مرتب شدن دندان ها با جرئیات بیشتری ممکن است.
  5. این نوع ارتودنسی کنترل بیشتری بر سیستم نگهداری و آنکوراژ دارند.

معایب ارتودنسی ثابت:

  1. مهم ترین عیب ارتودنسی ثابت بهداشت دهان و دندان در طول درمان است که بسیار سخت می شود. باکتری و باقی مانده غذاها در اطراف گیره ها و براکت ها تجمع می کنند و تمیز کردن دندان برای بیمار سخت تر می شود.
  2. این نوع ارتودنسی تنها باید توسط متخصص این کار یعنی دندانپزشک ارتودنتیست انجام گیرد. در غیر این صورت ممکن است نتیجه عکس داشته باشد.
  3. ارتودنسی ثابت آسیب دیده که فشار اشتباهی را به دندان وارد می کند، نمی تواند توسط بیمار برداشته شود.
  4. هزینه بریس ثابت خیلی بیشتر از ارتودنسی متحرک است.

اجزا ارتودنسی ثابت:


مراحل ارتودنسی ثابت عکس

الف – اجزا غیر فعال:

اجزایی در ارتودنسی ثابت هستند که به دندان فشار وارد نمی آورند و به عنوان نگهدارنده عمل می کنند.

  • بند یا نوار
  • براکت
  • لوله بوکال
  • اتصالات زبانی
  • پین قفل
  • سیم لیگاتور

ب – اجزا فعال:

اجزایی در ارتودونسی ثابت هستند که به دندان فشار وارد می آورند.

  • سیم قوسی
  • فنر
  • کش
  • جدا کننده

معرفی اجزا مهم دستگاه ارتودنسی ثابت


عکس ارتودنسی ثابت

در ادامه به معرفی اجزا مهم دستگاه ارتودنسی ثابت می پردازیم.

بند یا نوار :

بندها اجزا غیرفعال ارتودنسی ثابت هستند که به ثابت نگه داشتن اتصالات مختلف به دندان کمک می کند. این اجزا در سایزهای مختلفی موجودند تا بتوان آنها را به دندان های مختلف متصل کرد. و از استیل ضد زنگ ساخته شده اند. سطح خارجی بندها از موادی صاف و براق تشکیل شده است. سطح داخلی در مقایسه خشن تر و کدر است که به نگهداری سیمان کمک می کند. اتصالاتی مانند تیوب های دندان آسیا و براکت ها از طریق بندها جوش داده و لحیم می شوند. امروزه استفاده از بندهای بدون درز و بندهای اجرای شده روی دندان محبوبیت بیشتری دارد. این شیوه به این خاطر محبوبیت یافته است که زمان حضور بیمار در یونیت دندانپزشکی را کاهش می دهد و برای بیمار شرایط راحت تری را فراهم می کند.

جدا کننده ها :

زمانی که متخصص ارتودنسی سعی می کند که بند یا نواری را از میان دندان های به هم چسبیده عبور دهد، مشکلاتی رخ می دهد. ممکن است بند کج شود. علاوه بر آن ممکن است بیمار احساس ناراحتی داشته باشد. پس در این نوع ارتودنسی باید با جدا کننده ها دندان را از اطرافش جدا کرد.

براکت ها :

براکت ها به عنوان وسیله ای برای انتقال فشار از اجزای فعال به دندان عمل می کنند. هر براکت یک یا چند شکاف دارد که سیم قوسی وارد آن می شود. در واقع عملکرد براکت ها انتقال فشار سیم های قوسی به دندان است.

کش ها :

کش ها شبیه به یک نوار لاستیکی هستند و از لاتکس ارتجاعی ساخته شده اند. این کش ها در قطرهای مختلفی موجودند و فشاری که از طریق آنها ایجاد می شود به قطر آنها بستگی دارد. این کش ها به خاطر اینکه به راحتی قابل تشخیص باشند در رنگ های مختلفی موجودند. فشار معمولی معادل ۱۵۰ تا ۳۰۰ gm است. بیشترین فشار ارتودنسی میان ۳۵۰ تا ۹۰۰ gm است.

موارد استفاده از کش: بسته شدن فضای میان دندان ها، اصلاح فاصله میان دندان های بالا و پایین (open bite)، درمان کراس بایت (crossbite)، اصلاح ارتباط میان قوس دهان

فنر :

انواع مختلف فنر برای کمک به تولید فشار به منظور جابه جایی دندان در ارتودنسی استفاده می شود. بیشترین استفاده فنر به عنوان درمان صاف کردن پیچش دندان و صاف کردن آن است. همچنین فنر می تواند برای باز کردن و یا بستن فضای میان دندانی استفاده شود.

مراحل درمان ارتودنسی ثابت :

  • سطح بندی دندان ها
  • عقب کشیدن دندان نیش
  • عقب کشیدن دندان های قدامی
  • مراحل پایانی

برای دریافت اطلاعات بیشتر در زمینه نصب ارتودنسی ثابت به تماشای این فیلم بپردازید

راهنمای بیمارانی که از ارتودنسی ثابت استفاده می کنند :

  • دندان هایتان را با بلافاصله بعد از هر وعده غذایی و قبل از خوابیدن با مسواک تمیز کنید. اگر دندان ها به طور مرتب تمیز نگه داشته نشوند، آسیب بسیاری خواهند دید.
  • از خوردن غذاهای سفت و چسبناک بپرهیزید.
  • از آنجایی که مسواک زدن پس از هر گونه غذا خوردن ضروری است، بیشتر بیماران بهترین راه حل را در این می دانند که از میان وعده ها استفاده نکنند و تنها وعده های اصلی غذایی را میل کنند.
  • در صورتی که ارتودنسی شما آزارتان می دهد، شل شده است یا قسمتی از آن هرچند کوچک شکسته است، فورا با متخصص ارتودنسی خود تماس بگیرید.
  • به ویزیت های دندانپزشکی معمول خود ادامه دهید و در زمانی که باید به متخصص ارتودنسی خود مراجعه کنید.
شکستن براکت، نوار یا سیم قوس ارتودنسی ثابت
اگر در ارتودنسی ثابت چندین براکت، نوار یا حتی سیم قوسی بشکند، مهم است که حتما و در اسرع وقت با مطب متخصص ارتودنسی خود تماس گرفته و وقتی را زودتر از نوبت ویزیت منظم خود بگیرید. ممکن است که دندانپزشک شما زمان کافی در ویزیت روتین تان نداشته باشد و به زمان بیشتر برای تعمیر این قطعات ارتودنسی ثابت نیاز داشته باشد. اگر تنها یکی از براکت ها بشکند یا یکی از کش های ارتودنسی دچار مشکل شود، می توان آن را در جلسه ویزیت روتین اصلاح کرد.
در این مقاله سعی شده است که به برخی از معمول ترین سوالات شما در رابطه با ارتودنسی ثابت پاسخ داده شود. اما مهم است که بدانید درمان ارتودنسی ثابت توسط هر دندانپزشک دارای اختلافات جزئی است. بهتر است که سوالات خود را به طور خاص از متخصص خود بپرسید.

مطالب مرتبط :

تماشای ویدیو های ارتودنسی ثابت در یوتیوب دکتر همت پور

چرا باید درمان ارتودنسی انجام دهیم؟

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *